Niedopita czara
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Smutek, ster duszy, zbłąkanej w odmęcie
Ziemskiego życia, skierował me loty
Do ruin zamku - gdzieś - na Łysej Górze!
On, nietoperzy pełen i tęsknoty,
Śnił o rozkosznym zmartwychwstania święcie,
A jam śnił o tym, że trup mój w lazurze,
W chmurach pogrzebion i gnany wichrzycą,
Płynie z otwartą na przeszłość źrenicą
I ze swych wspomnień krzyż Bogu układa,
I z piorunami o nicości gada!

Nicość! Gdym patrzał na zamku zwaliska,
Gdzie z próchna śmierci nadzieja wybłyska,
Tom szeptał: smutny, już się nie odsmucisz!
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz
Jak ja - i ona - i jak szczęście moje...
I któż zmógł ciebie? - Nie hufy wojenne,
Nie huragany, nie gromy płomienne,
Jeno rdza licha i mchy, i powoje -
Jak mnie, jak szczęście niepowrotne moje!

A gdym to mówił - nagle na niebiosy,
Od chmur górzyste, wytoczył się z mroku
Księżyc, z jednego obtłuczony boku,
I, jakby światło jego miało głosy
Ust srebrnych, światłem szepnął mi do ucha,
Bym szedł w głąb lasu. a noc była głucha!

Zbryzgane blaskiem, ciemnością spojone,
Sterczały członki kamienne ruiny,
Wiążąc się w szkielet półsrebrny, półsiny.
Na końcu jego - część murów, choć stara
I chociaż wichrom była jak igraszka,
Trwa jeszcze, nieco przegięta na stronę,
Niby szkieletu olbrzymiego czaszka,
Z oczodołami okien i ozdobą
Zębów kamiennych - te, światłem zbroczone,
Zdają się zjadać każdy błysk miesiąca!
A nad tą czaszką, w obłokach tonąca,
Piętrzy się wieża z księżycem na czole,
Jak mnich, co pacierz nad szkieletem zmawia
I aż ku niebu monstrancją unosi!

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 -  - 10 -  - 11 -  - 12 - 


  Dowiedz się więcej
1  Dusiołek - interpretacja
2  Urszula Kochanowska - analiza
3  Dusiołek - analiza



Komentarze
artykuł / utwór: Niedopita czara




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: