Bolesław Leśmian
Boleslaw Lesmian
Poeta dwóch epok literackich:
Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Na dorobek jego twórczości składają się zaledwie cztery tomiki:
- ”Sad rozstajny” (1912)
- „Łąka” (1920)
- „Napój ciernisty” (1936)
- „Dziejba leśna” (1938) – wydany pośmiertnie
Dzisiaj Bolesław Leśmian stawiany jest w rzędzie tak wielkich poetów naszych czasów, jak T.S. Eliot czy Rainer Maria Rilke, w Dwudziestoleciu jednak nie doceniano jego twórczości. Debiutował w Młodej Polsce i widziano w nim również epigona (naśladowcę i propagatora nieaktualnych idei) tej epoki. Prawdziwe zainteresowanie poezją Leśmiana zaczyna się dopiero na początku lat trzydziestych, a jego oryginalność została dostrzeżona, i wyróżniona członkostwem
Polskiej Akademii Literatury, dopiero pod koniec życia poety.
O Leśmianie Piotr Kuncewicz w Agonii i Nadziei Literatury Polskiej napisał: | (...) ostatni (w dwudziestoleciu) poeta miary już w skali światowej największej... Leśmian to także geniusz języka. Posługiwał się nim swobodnie, tworzył liczne neologizmy. Był zresztą człowiekiem wielkiej kultury kojarząc wątki polskie z indyjskimi, łącząc stare filozofie ze współczesnym sceptycyzmem. Jak się zdaje, ciągle jeszcze nie doceniamy jego prawdziwej wielkości. To jeden z tych, którzy wzrastają z latami. I takich poetów rosnących w czasie miała poezja dwudziestolecia może aż kilkunastu. To bardzo, bardzo wiele. |
Mapa serwisu:
